Z głębi dziejów

Pierwsza pisana wzmianka o osadzie rybackiej położonej na lewej stronie rzeki Łeby pochodzi z około 1282 roku. W momencie pierwszej lokacji na prawie polskim należała ona zapewne do któregoś z przedstawicieli rodu Święców, który na przełomie XIII i XIV wieku umocnił się w tej części Pomorza. W 1309 roku Łebą, jak i całym Pomorzem Gdańskim zawładnęli krzyżacy. Zarówno oni jak i Święcowie upamiętnili się w herbie miasta, znajduje się w nim bowiem rybozwierz, który był godłem możnowładczego rodu oraz krzyż – znak zakonu. Elementy te znalazły się również w pieczęci miasta zwanego wówczas Lebemünde – Łeboujście – wykonanej wkrótce po nadaniu praw miejskich na prawie lübeckim, którymi obdarzył Łebę w 1357 roku Kontur gdański Wilhelm von Baldersheim. Pieczęć używanna przez całe wieki utrwaliła herb miasta. Krzyżacy utracili władzę  nad ujściem Łeby ostatecznie po wojnie trzdziestoletniej. W 1466 roku zgodnie z postanowieniem traktatu toruńskiego miasto zostało przywrócone Polsce, ale po kilkunastu latach przeszło pod lenno ksążąt zachodnio-pomorskich. W latach 1558-1570 z powodu zniszczeń wywołanych licznymi sztormami oraz wędrującymi wydmami Łebę przeniesiono na wschodni brzeg rzeki, na którym znajduje się do dzisiaj. W roku 1637 po bezpotomnej śmierci ostatniego z książąt zachodnio-pomorskich Bogusława X ziemia lęborska na krótko została włączona do województwa pomorskiego. W 1657 roku na mocy traktatów weldsko-bydgoskich oddano ją w lenno wieczyste Brandenburgii. 1869 budowa drogi z Łeby do Lęborka. 1889 rozbudowano ujscie rzeki, kanał, i port rybacki. 1899 wybubdowano połączenie kolejowe. Maximilian Nitsche w roku 1904 do 1906. Założył  szkołę szybowców, to właśnie jemu zawdzięcza Łeba wybudowanie wielu domów kuracyjnych,również, zamek wybudowany na wydmie jest jego dziełem szybko stała się Łeba modna jako miejscowość wypoczynkowo kuracyjna. 


 

default-2