Słowiński Park Norodowy,

 

wędrujące wydmy

 

 

 

Między morzem a północnym brzegiem jeziora Łebsko rozciągają się obszary ruchomych wydm, będące ewenementem przyrodniczym Słowińskiego Parku Narodowego.

 

 

 

 

Zany poeta Franciszek Fenikowski, tak oto

zapamiętał to miejsce

 

 

 

„W dzień tu fale wzdymają się piasku,

 

sosny-leśne rozbitki - w nich toną,

 

z wydm topieli, w bezlitosnym blasku

 

gałęziami wołają czerwono.“

 

 

 

 

Na tym niezwykłym terenie, pełnym piaszczystych wzniesień i dolin, można zobaczyć umarłe bory sosnowe, szczątki zasypanych drzew, charakterystyczną dla tego regionu szatę roślinną. Przesuwające się piaski usypują różnoforemne wzgórza, tworząc niesamowity pejzaż. Na wydmach można też zaobserwować ślady wędrówek różnych owadów i dzikich zwierząt. Tu i ówdzie z piaszczystym żywiołem stykają się bagienne zarośla i jeziorne szuwary. Słowiński Park Narodowy, z trzecim co do wielkości jeziorem w Polsce, z okolicznymi mokradłami i białymi wydmami ze względu na cenną roślinność i unikalny klimat należy do światowych rezerwatów biosfery.Lasy, łąki, jeziora, torfowiska oraz unikalne w skali międzynarodowej wydmy ruchome tworzą niepowtarzalny klimat. Na terenie rezerwatu można spotkać orła bielika, bociana czarnego, kruka, borsuka. Szata roślinna należy do najlepiej zachowanych na polskim wybrzeżu. Niepowtarzalne wartości przyrodnicze sprawiły, że w 1977 roku Słowiński Park Narodowy został uznany przez UNESCO za światowy rezerwat biosfery.


default-2